İZLENİMLERİM

İstanbul Tiyatro Festivali kapsamında sahnelenen Rüzgar Ağacı, Fernando Melo'nun koreografisiyle dansı, ışığı, gölgeleri ve hareketli dekoru bir araya getiriyor. Modern dansın farklı anlatım olanaklarını keşfettiğim bu gösteride, dansçıların uyumu ve sahnede oluşan göz yanılsamaları öne çıkıyor. Rüzgar Ağacı hakkındaki kişisel izlenimlerimi ve gösterinin detaylı incelemesini okuyun.

Gaetano Donizetti’nin Lucia di Lammermoor operasını İstanbul Devlet Opera ve Balesi’nin sahnelemesiyle izledim. Sahneleme anlayışı ve kostümlerden solistlerin performanslarına, koro ve orkestranın katkısından eserin bende bıraktığı izlenimlere kadar değerlendirmelerimi bu yazıda paylaşıyorum.

Felicia Collective’in ARCHÉ yapımını dansın enerjisi, Antik Yunan anlatıları ve sahnede yaratılan görsel dünya üzerinden değerlendiriyorum. Koreografinin gücünden ışık ve gölge kullanımına, müzikten oyunculuklara kadar oyunun öne çıkan yanlarını ve geliştirilmesini beklediğim noktaları Gökyüzü Güncesi’nde anlattım.

İstanbul Devlet Opera ve Balesi'nin sahneye taşıdığı *Afife* modern balesini izlenimlerimle değerlendiriyorum. Afife Jale'nin yaşamını ve mücadelesini dansla anlatan eserde dansçı yorumlarından müziğe, kostümlerden dekor, ışık ve video tasarımına kadar öne çıkan ayrıntıları paylaşıyorum.

Evde uzanıp The Houseseat’te Gece Kraliçesi’ni açtığımda, süresine bakıp bir an düşündüm. Bir saat kırk dört dakika uzun gelebilirdi. Yine de merakıma yenilip izlemeye başladım. Bir süre sonra süreyi düşünmeyi bıraktım. Kulüpteki insanları tanımak, aralarındaki konuşmaları dinlemek ve geçmişlerinde neler yaşandığını öğrenmek istiyordum. Tiyatro Oyun Kutusu’nun sahneye taşıdığı bu hikayeye gülerek, zaman zaman da duygulanarak eşlik ettim. Oyun bittiğinde ise karakterler üzerin

Gökyüzü Güncesi'ni yeni açtığım dönemde gelen tiyatro davetleri benim için ayrı bir anlam taşıyordu. Henüz yolun başındayken ve çok geniş bir kitleye hitap etmiyorken tiyatroların beni de oyunlarına davet etmeleri, izlenim yazılarıma ve yaptığım işe değer verdiklerini hissettiriyordu. Ben de bu dönemde farklı yapımları izleyerek hem yeni oyunlar keşfetmek hem de izlenim yazılarımı geliştirmek istiyordum. Geçen sezon Duygu Yiğit'in davetiyle izlemeyi planladığım Görünmediği Gi

Son zamanlarda farklı tiyatro oyunlarında çevirmen olarak adını sıkça duyduğum Zeynep Anacan'ın çalışmalarını merak ediyordum. Uzun zamandır izlemek istediğim “Ermiş”in House of Performance sahnesinde seyirciyle buluşacağını öğrendiğimde kendisiyle iletişime geçtim. Daveti sayesinde 9 Ekim Cuma akşamı oyunu izleme fırsatı buldum. Hem merak ettiğim bir eserle tanışacak hem de daha önce farklı yapımlarda ismine rastladığım bir çevirmenin çalışmasını sahnede görecektim. “Ermiş”

İlk tiyatro oyunum Karanlığa Yakın’ı yazarken Carl Orff’un “O Fortuna”sıyla tanıştım. Bu müziği her dinlediğimde kendimi Orta Çağ’ı çağrıştıran, karanlık ama büyülü bir dünyanın içinde hissediyorum. Meleklerin, şeytanların, büyücülerin, perilerin ve başka mistik varlıkların dolaştığı karanlık bir orman geliyor gözümün önüne. Hala yazım aşamasında olan Karanlığa Yakın’da cadıların, ruhların ve satirlerin yer aldığı evrenin oluşmasında da bu hissin önemli bir payı var. Daha so

Emily Brontë’nin 1847’de yayımlanan ve yıllar içinde birçok kez sinemaya uyarlanan Uğultulu Tepeler romanı, bu kez Emerald Fennell’ın yorumuyla karşımıza çıkıyor. Margot Robbie’nin Catherine Earnshaw’ı, Jacob Elordi’nin ise Heathcliff’i canlandırdığı 2026 yapımı film, daha ilk sahnelerinden itibaren klasik bir edebiyat uyarlaması olmaktan biraz uzak duracağını hissettiriyor. Ben Uğultulu Tepeler kitabını okumadım. Açıkçası romantizmin ve dramın yoğun olduğu tarihi romanlar,

26 Eylül akşamı Atatürk Kültür Merkezi’ne giderken SWANS benim için yeni karşılaştığım bir yapım değildi. Uzun zamandır takip ediyor, sahnede nasıl bir Kuğu Gölü ile karşılaşacağımı merak ediyordum. Biletimi de haftalar öncesinden almıştım. Sonrasında gösteriyi Tan Sağtürk’ün davetiyle, Türkiye Kültür Yolu Festivali kapsamında izleme fırsatı doğunca bu akşam benim için daha özel bir hale geldi. Sahne sanatlarıyla daha yakından ilgilenmeye başladığımdan beri Tan Sağtürk’ün iç

Sultana’nın reklamları karşıma çıkmaya başladığında film bende ciddi bir merak uyandırmıştı. Hem ele aldığı dünya hem de bir araya getirdiği oyuncu kadrosu, en azından farklı ve cesur bir iş izleyeceğim hissini veriyordu. Tuba Büyüküstün, Derya Pınar Ak, Seray Kaya, Çağlar Çorumlu, Nur Sürer ve Hakan Kurtaş gibi isimleri aynı filmde görmek de bu beklentiyi yükselten taraflardan biriydi. 2026 yapımı Sultana’nın yönetmen koltuğunda Ali Kemal Güven oturuyor, senaryosu ise Erdi

Marilyn Monroe, dünya sinema tarihinin en tanınan yüzlerinden birinin ardındaki Norma Jeane’e bakmaya çalışan tek kişilik bir oyun. The House Seat aracılığıyla izlediğim yapımın metnini Ceylan Yılmaz yazıyor ve Marilyn Monroe’yu da yine kendisi canlandırıyor. Yönetmenliğini Metin Yıldız’ın üstlendiği oyunda Gökay Süngü’nün müzikleri ve Ela Güldüren’in ışık tasarımı yer alıyor. Metin Yıldız aynı zamanda dekor tasarımını, Ceylan Yılmaz ise koreografiyi üstleniyor. Marilyn Monr

The House Seat’teki izleme listemde bu kez Yapı Tiyatro’nun O Zaman Küs Ölene Kadar! oyunu vardı. İki kardeşi çocukluklarından yetişkinliklerine uzanan iki farklı zamanda izlediğimiz oyun, ölüm ve yas gibi ağır sayılabilecek konulardan yola çıkıyor. Fakat karşıma yalnızca hüzünlü bir aile hikayesi çıkmadı. Kardeşlerin didişmeleri, çocukluk halleri ve ölümün ortasında bile devam eden gündelik hayat, komediyi de hikayenin doğal bir parçası yapıyor. Oyunu sahnede izleme fırsatın

Son dönemde tiyatro izleme listemi biraz da dijital platformlar üzerinden genişletiyorum. Kediler Bataklığı'nda... da karşıma The House Seat'te çıkan oyunlardan biri oldu. Daha önce adını duymuştum ama hikayesine dair neredeyse hiçbir şey bilmiyordum. Hatta oyunun adını ve Kedi Kadın gibi karakter isimlerini ilk duyduğumda, hikayenin gerçekten kedilerle ilgili fantastik bir dünyada geçtiğini bile düşündüm. Oyun ilerledikçe karakterlerin kim olduğunu anladım ama bu kez başka s

Örümcek-Adam: Yepyeni Bir Güne giderken nasıl bir film izleyeceğimi az çok bildiğimi sanıyordum. New York’un binaları arasında dolaşan Örümcek-Adam, büyük aksiyon sahneleri, tehlikeli düşmanlar ve Marvel evreninden tanıdığımız karakterler… Film bunların hiçbirinden vazgeçmiyor. Buna rağmen izlerken en çok merak ettiğim şey Peter’ın kimi yeneceği değil, bütün bunlar bittikten sonra hayatına nasıl devam edeceği oldu. Çünkü bu filmde karşımızda yalnızca yeni bir tehditle mücade

Wolverine olarak Marvel evrenindeki dönüşünün ardından Hugh Jackman’ı bu kez daha sakin, daha insani bir rolde, koyunlarıyla ilgilenen bir çoban olarak izleyecek olmak filmi merak etmem için yeterliydi. Büyük mücadelelerden, pençelerden ve gösterişli sahnelerden sonra elinde bir polisiye romanla sürüsünün karşısına oturan George Hardy, Jackman’ın alıştığımız görüntüsünden epey uzakta duruyor. Bir Koyun Polisiyesi, oyuncunun diğer filmleri kadar büyük bir ses getirmemiş olabil

Odyssey’yi izlerken gördüğümüz yolculuk ne kadar zorluysa filmin çekim süreci de ekibin sınırlarını zorlayan koşullarda geçmiş. Christopher Nolan’ın yıllardır aklında taşıdığı bu proje, denizin ortasında yapılan çekimlerden her üç dakikada bir değiştirilmesi gereken film makaralarına, antik bir gemiye dönüştürülen Viking teknesinden oyuncuların birbirini aynalar aracılığıyla gördüğü sahnelere kadar pek çok ilginç ayrıntı barındırıyor. Nolan’ın Troya ve çevresindeki hikayeler

Odyssey’de Odysseus’un karşısına çıkan tanrılar, büyücüler ve yaratıklar ilk bakışta yolculuğu uzatmak için sıralanmış engeller gibi görünebilir. Oysa her karşılaşma onun farklı bir özelliğini sınar. Polyphemos’un mağarasında zekasıyla kurtulurken gururuna yenilir, Kirke’nin adasında adamlarının gerçek doğasıyla karşılaşır, Sirenlerin şarkısı karşısında merakını dizginleyemez, Skylla’ya yaklaşırken başkalarının hayatı hakkında karar verir. Eve ulaşabilmesi için denizi aşması

Odyssey, büyük bir merakla gidip izlediğim bir filmdi. Bu merakın en büyük nedeni, Christopher Nolan’ın mitolojik yaratıklarla dolu bir hikayeyi fiziksel setlere ve gerçek mekanlara ağırlık vererek nasıl anlatacağıydı. Filmin tanıtımında CGI kullanılmadığı sık sık söylense de yapımda dijital efektler tamamen dışlanmış değil. Nolan, onları görüntünün temelini kurmak için değil; gerçek gemileri, büyük setleri, animatronikleri ve kuklaları tamamlamak için kullanıyor. Ortaya çıka

Bugün Süreyya Operası’nda, İstanbul Genç Bale Topluluğu tarafından sahnelenen Dört Mevsim temsilini izledim. Matineye Mayo Store’un davetlisi olarak katıldım; temsil öncesinde Matthew Solovieff’in de nazik davetiyle karşılaşmak ayrıca beni mutlu etti. Bu güzel davet ve temsili izleme fırsatı için teşekkür ederek yazıya başlamak isterim. Dört Mevsim, Vivaldi’nin çok bilinen eserlerinden biri olduğu için sahnede nasıl bir karşılık bulacağı ister istemez merak uyandırıyor. İlkb