SON EKLENEN YAZILAR

“Kafesin biri, bir kuş aramaya çıktı.” Kafka ya da Biz, A.H.E.N.K Atölye Uzun Dönem Oyunculuk Atölyesi öğrencilerinin sahnelediği, kısa süresine rağmen zihinde uzun süre kalan bir mezuniyet oyunu. Bunu özellikle vurgulamak istiyorum, çünkü sahnede izlediğim şey yalnızca “iyi oynamaya çalışma” hâli değildi. Daha çok, profesyonel oyunculuğa doğru atılan ilk adımın ciddiyeti, gözü pekliği ve sorumluluğuydu. Franz Kafka’nın dünyasından yola çıkıyor ama onun karanlığını yalnızca

Yağmurlu bir İstanbul hafta sonuydu. Dışarıda hava gri, camda damlalar, evin içindeyse o tanıdık sakinlik. Kahvemi alıp battaniyenin altına girdim ve kendime tek bir şey söyledim: “Bugün iyi bir film izleyeceğim.” Hem de öyle, arka planda dönsün diye değil. Gerçekten içine çeksin, dikkatimi dağıtmasın, beni bir süreliğine burada bırakıp başka bir yere götürsün. Tam da o ruh hâlinde karşıma çıktı Predator: Vahşi Topraklar. Başladıktan sonra da film benden “şimdi biraz sabret,

Masumiyet Müzesi’ni okuduğum günlerde Netflix’ten dizi haberi gelince, kitapla aramdaki bağ bir anda daha da sıkılaştı. Normalde bir romanı tek nefeste bitirmem, araya başka kitaplar girer, kafa dağıtıp geri dönerim. Bu kitapta da öyle yaptım ama her seferinde dönüp kaldığım yerden devam etmek hiç zor olmadı. Çünkü hikâye, “sonra okurum” diye kenara bıraktırmayan bir merak taşıyordu. Üstelik dizinin geleceğini bilmek, okuma işini daha da keyifli hâle getirdi. Sanki bir yandan

Kadıköy’ün yağmurlu günleri şehrin sesini değiştiriyor. Kaldırımlar parlıyor, sokakların ritmi ağırlaşıyor, insanın üstüne sinen o nemli hava akşamın tonunu daha yola çıkmadan belirliyor. BOA Sahne’ye giderken de tam böyle bir hava vardı. Yağmurun adımları hızlandıran, omuzları istemsizce yukarı çeken hâli. Bir yandan da tuhaf bir şekilde içi yumuşatan bir tarafı. Kapıdan içeri girince dışarıdaki gri başka bir şeye dönüşüyor. BOA Sahne’nin seyirciyi sahneden uzağa itmeyen yap