Kübra Karatepe’nin çalışmalarına bakarken, kendi hikayelerini yazıp sahneye taşıması ilgimi çekti. Bir karakteri önce kağıt üzerinde kurmak, ardından ona kendi bedeni ve sesiyle hayat vermek… Yazarlıkla oyunculuğun böylesine iç içe olması, onunla konuşma isteğimin nedenlerinden biriydi. Kendi tiyatrosunu kurarak anlatmak istediği hikayelere yer açmasını da değerli buldum. Bir metnin yazılmasından seyirciyle buluşmasına kadar geçen süreçte bu kadar farklı sorumluluk üstlenmes

Caner Akın’la söyleşi yapma fikri ortaya çıktığında onu opera sanatçısı ve rejisör olarak yaptığı işlerden tanıyordum. Fakat söyleşiye hazırlanırken kariyerine daha yakından baktığımda, karşıma düşündüğümden çok daha geniş bir çalışma alanı çıktı. Henüz öğrencilik yıllarında profesyonel sahneye adım atan, farklı ülkelerde opera söyleyen, uzun yıllardır konservatuvarda eğitim veren ve zamanla rejisörlüğü kariyerinin önemli bir parçası haline getiren bir sanatçıdan söz ediyoru

“Gökyüzüne Bakanlar”ı hazırlarken en çok önemsediğim şeylerden biri, bir ismi yalnızca yaptığı işlerle değil, o işlerin ardındaki insanla birlikte tanıyabilmek. Çünkü ekranda, sahnede ya da birkaç fotoğraf karesinde gördüğümüz kişiler hakkında çoğu zaman bildiklerimiz oldukça sınırlı. Birkaç proje adı, kısa bir biyografi, belki birkaç paylaşım… Oysa insanın asıl merak uyandıran tarafı çoğu zaman bunların biraz ötesinde başlıyor. Samet Safa Sökmen de bir süredir dikkatimi çek

Selena Demirli’yi ilk olarak Şairler Mezarlığı ile tanıdım. O oyundan sonra yaptığı işleri, sahneyle kurduğu ilişkiyi ve üretim biçimini takip ettikçe benim için özel bir yere yerleşti. Oyuncu kimliğinin yanı sıra yönetmen, koreograf ve eğitmen olarak tiyatronun farklı alanlarında üretim yapan Demirli; Ahenk ve Ahenk Atölye çatısı altında hem sahneye hem de yeni üretim alanlarına emek veren çok yönlü bir sanatçı. Bugün onu yalnızca sahnede izlediğimiz rolleriyle değil; tiyat

Bale, Türkiye’de çoğu zaman dar bir çevrenin takip ettiği bir alan gibi görülüyor. O yüzden Nilay Tahiroğlu’nun Bolşoy’dan özel diploma ödülüyle dönmesini yalnızca kısa bir başarı notu olarak geçmek istemedim. Çünkü bu sonucun içinde, Türkiye’den yetişmiş bir balerinin dünyanın en önemli bale sahnelerinden birinde adını duyurması var. Nilay Tahiroğlu, 15. Uluslararası Moskova Bale Yarışması’nda finale yükseldi ve Bolşoy Tiyatrosu’nun Tarihi Sahnesi’nde özel diploma ödülüne la

Sahne sanatları, seyirciyle kurduğu bağ sayesinde yaşayan bir alan. Bir temsilin anlamı yalnızca sahnede ortaya konan performansta değil, o performansa tanıklık eden insanların varlığında da büyüyor. Sanatçı sahneye emeğini, zamanını, bedenini ve duygusunu koyuyor. Seyirci ise o emeği görünür kılan, ona karşılık veren taraf oluyor. Bu yüzden tiyatroda, balede, dansta ya da müzikte seyirci yalnızca izleyen kişi değildir. O anın bir parçasıdır. Bale, bu emeğin en açık ama aynı

Halit Can Ünal’ın “Düştüğümden Beri” adlı yeni teklisi, ilk dinleyişte karanlık ama doğrudan bir duygu taşıyor. Şarkıda yalnızca bir ayrılık ya da düşüş hâli değil, insanın zaman içinde içinden geçtiği kırılmaların izleri de hissediliyor. Halit Can Ünal’ı merak etmemin sebeplerinden biri de müzikle birlikte oyunculuk geçmişinin olmasıydı. Çünkü sahneyle kurulan bağ, bir şarkıyı yalnızca söyleme biçimini değil, o şarkının duygusunu taşıma şeklini de etkiliyor. Onun cevapların

İrem Ertürk, sahnede tek bir kimlikle var olmayı tercih etmeyen sanatçılardan biri. Hem bale geçmişi hem de DJ’lik kariyeriyle, birbirinden uzak gibi görünen iki alanı aynı performans içinde buluşturuyor. Bu yönüyle Technoballet, yalnızca farklı bir sahne fikri değil, aynı zamanda Türkiye’de pek alışık olmadığımız bir birleşimin de karşılığı. İrem’in hikâyesini ilgi çekici kılan şeylerden biri de baleye çok küçük yaşlarda başlamış olması. Yıllar içinde edindiği sahne disipli